Klik hier om de foto’s in groter formaat te zien

Dubbel

Op deze blog zou ik systematisch beelden en bedenkingen posten, maar de dag nadat ik hier landde (ondertussen al een kleine week geleden), nestelde zich een pijnlijk abces in mijn kaak.
Mijn aangezicht vervormde en ik kon niet meer helder denken door
de constante hoofd- en tandpijn.  Er werd
een dokter bijgeroepen die me bombardeerde met diverse antibiotica zodat ik
deze twee weken kan overbruggen om – eens terug in België – de precieze oorzaak van
het abces te laten onderzoeken.

Blog Image

Dubbel pech: de Flagyl die ik slik maakt alcoholgebruik strikt
verboden voor 9 dagen. De meer dan heerlijke Zuid-Afrikaanse wijnen zullen niet
aan mij besteed zijn.
Ik ben wellicht op één van de mooiste plekken van deze planeet beland; wolken rollen van
de Tafelberg, op Kaap de Goede Hoop ontmoeten de Atlantische en de Indische
Oceaan mekaar terwijl een frisse wind recht van het iets zuidelijkere Antarctica waait. Ik zag robben, pinguïns en
walvissen en als je spreekt van wereldkeuken ben je hier helemaal op het juiste
adres. Alle invloeden vind je hier terug: Afrikaans, Europees, Aziatisch… Ook
de bevolking is een bonte mix van alle schakeringen van donkerbruin tot melkbleek, dikke
en dunne lippen, amandel- en spleetogen… Hier is de multiculturele samenleving
uitgevonden (en helaas ook tot wat die kan verworden).

Blog Image

Daar tegenover staat een constante dreiging. ’s Avonds kom je best niet alleen
op straat, ’s zondags heel de dag niet. In het weekend moeten supermarkten hun
alcoholgangen afsluiten. Hier en daar zie je bordjes met iconen die duidelijk
maken dat hier ‘honden’, ‘roken’ en ‘vuurwapens’ verboden zijn, alsof het de
normaalste zaak van de wereld is. De townships bezoek je best niet zonder
begeleiding van een gids. In Kaapstad wonen ongeveer 3,5 miljoen mensen, het
overgrote deel daarvan in de townships (Khayelitsha – het grootste township van Kaapstad – heeft
alleen al meer dan één miljoen inwoners), voor het grootse
gedeelte zijn dit nog steeds sloppenwijken met illegale zelfgemaakte huisjes,
opgetrokken uit golfplaten.

Blog Image

Maar er is hoop. Veel hoop als je met de mensen praat. Niet
alleen is er al een enorme weg afgelegd sinds de vrijlating van Nelson Rolihlahla Mandela in
1990, de afschaffing van apartheid in 1994 en de – zij het bijzonder langzame –
verbeteringen van de woonomstandigheden in de townships. Die hoop wordt vandaag
extra aangewakkerd door de voorbereiding van het Wereldbeker Voetbaltoernooi
dat hier in 2010 zal plaatsvinden. Een enorm stadion met een capaciteit van 68.000
plaatsen staat in de steigers op Green Point. Zuid-Afrika zal door heel de
wereld bekeken (en bezocht) worden. Een voetbalspelletje als scharniermoment in
de Zuid-Afrikaanse geschiedenis. Er wordt massaal geïnvesteerd in de bouw van
hotels en infrastructuur. Hopen we maar dat die vele hotels na 2010 niet leeg
zullen blijven en dat de FIFA-illusie geen vergiftigd geschenk zal blijken.

Blog Image

Tegen deze beladen achtergrond wil ik een paar foto’s maken.

Misschien gaat mijn werk helemaal niet over het effect van globalisering op de
alledaagse urbane ruimte, maar over de confrontatie van een overweldigende
geschiedenis op een nietig individu dat zich afvraagt welke houding aan te
nemen tegenover deze immense en ondoorgrondelijke machine. In die zin gaat mijn
werk over de zoektocht naar betekenis, bovenal naar de betekenis van
identiteit, de identiteit van het gewone, het kleine, de passanten en ikzelf,
gereflecteerd in de alledaagse straten van een grootstad in beweging, op zoek
naar orde in de chaos in een poging die even te bedwingen.
Dit wordt een openbaring van extremen. Ik had mijn hotel, het ‘Fire & Ice
Hotel’ niet beter kunnen kiezen.

Blog Image


Bert